می دانینان که اِسمِ مَ اِبولفرض بوده اما بِشُم مُگفدن اِبول!.. هر وَخ یی کارِ خِلاف, مِلافی می کردیمان , آقاجانُم میرفِسادُمان سیزان طاق داره! ما طبقه پاینِ خانه مان چَن تا سیزان داشدیم که سقفاشان تیرچوبی بود بجُز یکی که طاق ضربی داشد.. اسمِشه هَشده بودیم سیزان طاق داره... میان اِی سیزانه پُر بود اَ اثاث کُنه ( = کهنه ).. وَخدیَم آقاجانُم میرفِسادُمان می فرمود؛ برو سیزان طاق داره به اِی کارِ خِلافی که کردی خوب فرک کن بی وین شی کردی, اگه اوجور نیمی کردی, چه کاری می کردی بهتر تر بود!
خُب ما رَم دیه چاره مان ناچار بود میواس میرفدیم... البت تا اُنجای که یادُم میایه هیش وَخد به اُ کاری که کرده بودیمان فرک , مِرک نیمی کردیم. مَ که خُودُم وا خودُم تِشِله بازی می کردم... به دِمِ نِظِرُم میودم که یی مَردی میانِ دِلِمه.. یی وار جای خودُم یی وار رَم جای اُ مَرده اَ اِی سَر به اُ سِرِ سیزان, تِشِله بازی می کردم.
اما اَ سه روز پیش که اَ اُردو ی عباس آواد برگشدیم... روزی یی وار خودُم خودُمه میرفسادم سیزان طاق داره... و دور اَ چشمِ همه ی مَردُم به دِک و دیمِ خودُم آآززااددِ آآززااد چَک می زدم... بوگو بِرِی شی!؟
جانُم که شما باشینان... مَ اَدو سه سالِ آخرِ دِبِسدان به بعد, پیشاهنگ بودم کلاس اول , دبیرسدانِ امیرکبیر می رفدم, روز پنجشَمه ی هفده ی پیش.. سالُنِ دبیرسدان دُخدرانه ی شاهدُخته گرفده بودیمان بِرِی اجرای تآتر, مَ چون قَد و هیکِلُم ریزه , میزه بود.. اَ قبلِ ایکه برنامه ها شروع بشه, هَشده بودِنُم صندلیاره ردیف و تِکِ هَم بیچینم!... حرضت عباسی, مثد ایکه مسئولیتِ دبیرِ کُلّیِ سازمانِ مِلِلِ متحده دادن بِشُم.. چنان صندلیا ره قِدِ هَم تیکّیدَم که یی میلیمتر اِی یکی وا اُ یکی جلو عقب نبود! خلاصه تآتر مآتر و باقی مراسم که تمام شد و همه رفدَن چَن تا اَ بچای دبیرسدان که اَ کلاسای بالاتر بودن وا یکی دو تا اَ دبیرامان پیشنهاد کردن که روز جُمّه بریمان اُردو... همه رَم قبول کردن.. قرال شد که فردای اُ روز بریم باغای عباس آواد, باغِ یکی اَ دبیرا... به مِنَم گفدن ؛ تُنَم بیا... مِنَم خوشال شدم... تا ایکه یکی شان گفد؛ ناهار شی بیاریم؟ اُ یکی جواب داد؛ ناهار که مهم نی, اصل؛ دور هم بودنه.. هر کی بِرِی خودش یی چیز ساده ی بیاره گُسنه نمانه .. مثدِ..برنجی, پلویی.. خلاصه خیلی دنگ و فنگ نداشده باشه...
حالا بیوینینانا!.. شب شده... مِنَم دارم جَم و جور مُکُنَم که فردا شی بِوِرَم, شی نِوِرَم... مامان جان, داره برنج ساده دُرُس مُکُنه...هی داره غُر می زنه.. آخه بِچه جان برنج ساده میشه شی؟ بی یَل برات خورِشدی مورِشدی, کوکویی, موکویی بی یَلم... اَ مامان جان, اصرار و اَ مَ انکار که اِلّا و بِلّا که گفدَن برنجِ ساده.. اَما گوآ شی؟ مِگه مامان جان, ویل می کرد... اِنقِذه گُفد که آقاجانُم به زِوان دِرآمد.. و فرمودن؛ پچا پیله مُکُنی, حُکمَن یی چیزی هَس که گُفدن برنج ساده بِوِره... اُ شد که دیه مامان جان, پی یشه نیامد.
القصه: روز جُمِّه چار صُب اَ خواب وخیزادَم و بند و بساطِمِه ورداشدم و وا سه تا ظرفِ پُرِّ پُر برنج ساده! میانِ یی ظرفای که اُ زمانا بِشِش مُگفدن « درتاس » و آبادانیا, بخصوص کارکنان شرکت نفت میان اُنا ناهار, شامِشانِ اَ خانه می بردنِ سِرِ کارِشان, بِه اُ ظرفا مُگُفدن « سِپِرتاس » (اِی عکسی که می وینینان منتها سه تایی که اصلیشه پیدا نکردم).
آخ , آخ , آخ... سِرِ ناهار شد , سُفره ره انداخدَن همه رم ظرفای ناهارشانه اِودَن. یا حرضِتِ قِیس!.. به کی بگم؟ چه بایِتُم کرد؟ شی کنم حالا!؟.. هر کی قابلامشه واز می کرد برنج که داشد هیچی, یکی خورشد فسنجان, یکی خورشدِ قیمه بادُمجان, یکی قِئورمه سبزی...مَ هموجور ریزه که بودم وا هر کدام اَ اِی ظرفا که واز می کردن ریزه تر می شدم.. اصلَن قورجیده ی قورجیده شدم... بخصوص وَخدی دیدن مَ کِز کردم و ساکِت نِشدَم سِرِ جام... یکیشان سپرتاسِ مِنه بدبخدِ فِلَکزده ی دربه دره کشید جلو, به خیالِ ایکه اولیه واز مکنه برنجه.. دویمی که واز مکنه به خیالِ خورشد می وینه که اُنَم برنجه... سیومی دیه حُکمَن خورشده.. اما وَخدی می وینه اُنَم برنجه... یا قِمِرِ بِنی هاااااااشُم! نگاه های هر کدامِشان به روی مَ به سنگینی کوه الوند... البت سعی می کردن به روو خودِشان نیارن.. و اَ خورِشدِ خودشان بِشُم دادن.. اما وا هر قاشِقی که می یَشدم دانم.. انگار فِلوس جوشانده یا سُمبل فارس بود, مگه می رفد پاین؟.. همه ش یادِ مامان جان, و اُ عِزّ و کِزّی که می کرد بلکم مَ رضایَد بدَم؛ خورشد مورشدی بی یله برام.. اما شی کنم آخه خودشان گفدن برنج ساده... اگه مگفدن چلو کباب یا چیز دیه خو لِشِ خِوِرُم ینی نیمی بردم؟ می بردم دیه!؟ 
خلاصه اُ اُردوئِه بِشُم زهر مار شد.. تا حتا الان که دارم مین ویسم.. ته ی گِلوم تلخ شده... با وجودی که بیشدر اَ نیم قرن اَ ماجرا گذشته!
اُنه داشدَم مگفدم که وا اُ روز, روزِ سیومی بود که خودُم خودُمه میرفسادم سیزان طاق داره.. و هی یادُم می آمد مِثد فیلمای سینمایی که سه تا ظرفِ برنج ساده ره اَ دَسّه ی سپرتاس وا « اسلو موشِن = حرکاتِ کُندِ دوربین » در میارَن دَر به خیالِ ایکه یکیش لااقل خورشد داشده باشه.. اما کو!؟
به اینجا که می رسیدم.. مِنِ ابول, آآآزززززاااااددددِ , آآآآززززااااد, به صورتُم چَک می زدم..و هی به خودُم بِدِ و بیراه مگفدم!
که یی دَفه مامان جان, دِرِ سیزان طاق داره ره وازکرد.. نگو اَ چَن وَخ قبل ایسوامه گرفده و صدای چَکای آبداری که به خودم می زنم اِشنَفده ... وا تعجب بِشُم فرمود؛اِبول!... ابول جان! پَچا خودِته می زنی؟ مگه چل شدی؟
تا اُ مِئوقه به هیشکی نگفده بودم که شی شده... شی آمده به سِرُم! اَ مامان جان که اِشنَفدم.. یی واره بُغضُم ترکید.. و دِوییدم بغل مامان حان و اندازه ی سه شبانه روز که عقده شده بود میانِ دلم زدم زیر گیره... حالا گیره نکن و کی گیره بکن!
میانِ هِق هِقِ گیره گفدم که شی شده... بعدِش کم کم آرام شدم و اَ روز بعدش دیه نرفدم سیزان طاق داره.!.. هر چَن همی الان دِلُم خواس برم!!
اینَم بگَم که اِی ماجرا بین خانواده و دوسد و آشنا برملا شده بود و برام تا یی مدتی دَس می گرفدن سِرِ شام و ناهار مُگُفدن.. برنج ساده برات بکشیم یا....!!